Ahmet Durul

Yaşam Bir Akıştır

Gençlik ve yaşlılık, yaşam ve ölüm, bunlar sadece insanın kafasında olan sorunlardır. Aslında bunlar, birbirlerine anlam kazandıran, birbirlerini bütünleyen  kavramlardır. Biri olmadan diğerinin anlamı yoktur. Tıpkı müzikteki seslerin, aradaki sessizliklerle bir anlam kazanması gibi. Unutmayalım ki, hayat ölümle beslenir. Bu ikisi de, birbirlerine karşıt değil destektirler. Ve yaşamak, her an ölmek, her an yeniden doğmak demektir.

Hayata bu şekilde bakmak, değişimi de kabul etmek demektir. Dünyada herşey, bir halden başka bir hale geçerek değişmekte; bir önceki hal yok olmakta, yeni bir durum ortaya çıkmaktadır. Bu bir akıştır ve hayatın bütün güzelliği de buradadır. Zaman içinde bir kadın yaşlanır ve saçları beyazlaşırsa, daha az çekici, daha az güzel oldu diyerek onu değiştirmeye, olduğu halden geriye döndürmeye çalışmak, hayata karşı çıkmaktır. Bu kadın eğer hep aynı yaşta kalsaydı, işte ozaman garip bir yaratık olurdu. Çünkü, hayatın güzelliği herhangi bir anda değil, doğumdan ölüme akışındadır. Bu akış herhangi bir anda durdurulursa, denge bozulur, ortaya mutsuzluklar, huzursuzluklar, sinir bozuklukları çıkar. Hayatın tadı kaçar.

Dinlediğiniz bir müzik eserinde bir bölümü çok sevebilirsiniz. Ama, müziğin akışını durdurup, yalnız bu bölümü tekrarlamaya başlarsanız, eserin bütün güzelliğini yok edersiniz. Bir senfoninin güzelliği, yavaş ve hızlı tempolarıyla baştan sona çalınmasındadır.